Mijn passie voor het Olympisch Plan

Deze week: Jaap Visscher, voormalig handbal-international, oprichter van LOOT-scholen, oprichter van het Olympisch Steunpunt Regio Den Haag en bestuurslid van het Olympisch Netwerk. Daarnaast is hij plaatsvervangend rector van het Segbroek College en docent aan de Hogeschool Rotterdam en de Open Universiteit.

Olympische Spelen in Nederland?

“Het roer moet radicaal om”, volgens een groep Nederlanders die naar Brazilië reisde om te kijken naar het Olympisch gedoe ter plekke. Vogels van diverse pluimage uit het sport- en zakenleven. Geen gezelschap met een officiële status, maar wel met veel gewicht . Belangrijkste conclusie: het binnenhalen van de OS moet doel zijn en geen middel.
Zo’n opmerking zegt genoeg: kennelijk is dat geen uitgemaakte zaak.

Het overgrote deel van de Nederlandse bevolking heeft geen idee van de kennelijk verkeerde koers die er nu richting Olympische Spelen wordt gevaren; laat staan dat het weet waarom het roer om moet!
75% van de bevolking moet het idee van de Spelen omarmen, anders heeft het geen zin, volgens André Bolhuis van het NOC*NSF.Maar de laatste opiniepeilingen geven aan dat dit nu slechts 40% bedraagt!! Een beetje enthousiasmeren van de zo broodnodige overige 35% kan dus geen kwaad. Gelukkig hoeft het “bid”om dit modieuze woord maar te hanteren : pas af te zijn in 2016, nog zo’n vijf-en-half jaar te gaan dus.
Maar toch: het geeft te denken. En dat ondanks de brij aan artikelen, waarin voor- en tegenstanders in hun meningen over elkaar heen buitelen.

Opponenten vinden het een geldverslindende zaak. Die centen moeten gebruikt worden voor de sociale problemen vinden zij.. Dus kappen! Het is ook wat wazig: wat wordt er precies gedaan en wie doet wat en onder welke vlag? Olympisch Plan, Holland Games, Olympisch vuur.. Er moet éen organisatie komen, zwaar gesteund, ook financieel, door de politiek. En een uitstekende lobbyist: naast Willem-Alexander iemand die over voldoende ervaring en aanzien beschikt. De club hierboven schoof Hein Verbruggen naar voren, die de indruk wekt dat wel te willen. Meer publiciteit vooral via de televisie-, wil de boodschap bij iedereen overkomen.

Ik behoor tot de hoopvollen, met een scepsis, dat de Spelen ons land voorbijgaan. Want het is niet zo, dat het land dat dit toernooi het best zou kunnen, de organisatie ook krijgt toegewezen. Daar domineren andere factoren: politieke, economische, milieutechnische en ga zo maar door.
En nog iets: bijna altijd wordt de organisatie van de Olympische Spelen de grote wereldsteden aangereikt. Nederland heeft zo’n stad niet. Dus zullen de steden hier de handen ineen moeten slaan om gezamenlijk een uitstekend bid voor te bereiden, willen we enige kans van slagen hebben. Weg met dat concurrentiegevoel en laten we er, om in sportjargon te blijven, eensgezind voor gaan.

Er is nog veel te verhapstukken:

Op het gebied van de infrastructuur, een zaak van de overheid.

Constructie en renovatie van wedstrijd – en trainingsaccommodaties, onder verantwoordelijkheid van een commissie, die absoluut onafhankelijk moet zijn van lokale en bondsbelangen.

Een sportstimuleringsprogramma voor de jeugd in brede zin met een rol voor de media. Niet alleen aandacht daar voor de geijkte sporten als voetbal, wielrennen en wat minder hockey en zwemmen. Maar ook voor sporten waar we vroeger successen behaalden als atletiek (grootste evenement op de OS), roeien en zaalsporten.
Ook het onderwijs is van eminent belang. Overheidsgeld voor extra lessen lichamelijke opvoeding en subsidie - desnoods van het bedrijfsleven - voor de buitenschoolse sport, waar ook de minder bekende sporten aan bod kunnen komen onder leiding van gespecialiseerde docenten. En uitbreiding van het talentherkenning – en ontwikkelingsprogramma van de LOOTscholen .

Ook al gaan onverhoopt de Spelen aan onze neus voorbij, dan hebben we in ieder geval een sportklimaat gerealiseerd, waar we veel profijt van zullen hebben.
En blijkt mijn scepsis ongegrond, dan zit ik op de tribunes bij alle wedstrijden, coute que coute.