Mijn passie voor het Olympisch Plan

Deze week: Marvin Visser, freelance verenigingsadviseur (SportVisie) én werkzaam bij Sportbedrijf Dordrecht als projectleider "Sportstimulering 0 tot 12 jaar". Visser heeft als sportconsulent gewerkt bij Sportservice Zuid-Holland, gemeente Alblasserdam, Sportpunt Breda en Dienst Sport & recreatie te Schiedam.

Ook als het niet lukt is het toch gelukt!

Dat vind ik persoonlijk het allermooiste aan het Olympisch Plan 2028. De afgelopen jaren en de komende jaren zetten vele mensen, instanties, instellingen en bedrijven alles in het werk om “ons” kleine landje op Olympisch niveau te krijgen. Optimale sportfaciliteiten, sportinfrastructuur, maatschappelijke partnerships, sponsordeals, talenten herkenning, topsport, breedtesport, grote en kleine evenementen, enzovoort. Aan alle kanten wordt er van alles gedaan om in Nederland een Olympisch klimaat te creëren. En dan, in 2016, moeten we bewijzen dat dat ons gelukt is en dat we, honderd jaar na de laatste (en enige) Olympische Spelen in Nederland, weer het grootste sportevenement ter wereld kunnen organiseren. Maar dan moeten we het aan anderen overlaten om te beslissen of we dat ook mogen waarmaken.

Ik ben er van overtuigd, positief als ik ben, dat we in 2016 in Nederland een sportklimaat, sportinfrastructuur en sportfaciliteitennetwerk hebben wat kan doorgroeien naar een Olympisch niveau. Vooral omdat het nu al zo enorm breed gedragen wordt. Maar stel nou dat al die internationale stropdassen (of mannen in pakken zoals een vorige columnist het noemde) bij elkaar besluiten dat niet Nederland maar een ander land in 2028 de Olympische Spelen mag organiseren. Wat dan? Hebben “ze” dan verloren….?

Volgens mij niet. Sterker nog, dan hebben “we” in mijn ogen ook gewonnen. Dan hebben we namelijk de allermooiste sportaccommodaties (of de plannen daarvoor). Dan hebben we wel een faciliteitennetwerk wat aanstormend talent het beste sportklimaat biedt wat men wenst. Dan hebben we een enorme commitment van het bedrijfsleven voor zowel top- als breedtesport. Dan staan alle waarden van sport in de breedste zin van het woord overal op de kaart.

Mijn Olympische droom?
Eén ding is zeker. Als actief sporter zal ik er geen deel van uitmaken in 2028. Als (vrijwillige) medewerker bestaat die kans wel. Zeker als het in Nederland plaatsvindt. Maar mijn droom ziet er anders uit….

Mijn zoontje Dylan is nu één jaar oud. Voor hem zijn er nog wel kansen. Welke sport? Het maakt mij niet uit. Het resultaat maakt mij eigenlijk ook niet uit. Meedoen is bovendien belangrijker dan winnen.
Maar stel je voor dat ik in de zomer van 2028 als bijna vijftiger op de tribune mag zitten van het Olympisch stadion (waar hij dan ook in Nederland komt te staan) om mijn zoon de Nederlandse vlag te zien binnendragen tijdens de openingsceremonie van de Olympische zomerspelen van 2028. Wouw…

En dat allemaal omdat “we” met z’n allen er voor gezorgd hebben dat hij op een zo vroeg mogelijke leeftijd het plezier in sporten heeft gevonden. Op de peuterspeelzaal kreeg hij alle ruimte om aan zijn dagelijkse beweging te komen. Op de basisschool kreeg hij minimaal twee keer per week kwalitatief goed bewegingsonderwijs. Na schooltijd was er dagelijks een attractief naschools sportaanbod van zijn brede school (verzorgd door combinatiefunctionarissen). Bij de sportvereniging liep gekwalificeerd en gemotiveerd kader rond. De sportfaciliteiten in onze gemeente waren van optimaal niveau. En toen eenmaal bleek dat Dylan talent had gingen overal deuren open! Regionale Talenten Centra, Olympische Netwerken, ondersteuning voor Dylan, maar ook voor pa en ma Visser op allerlei gebieden. Regionale teams, provinciale teams en nationale teams volgden elkaar in rap tempo op. Gevolgd door Nationale, Europese en zelfs Wereldtoernooien en Kampioenschappen. En toen in 2026…. Olympische Kwalificatie Toernooien……

Of Dylan zich in 2026 gekwalificeerd heeft….. en of de spelen in Nederland plaatsvonden….. Houd deze site in de gaten!
Het maakt mij niet uit, als hij maar plezier in sport en bewegen heeft. Dan ben ik ook trots. Op hem maar ook op “ons”… Want dan hebben “we” gewonnen.